Παραδοσιακή μουσικοχορευτική βραδιά

«Μες στον τόπο μου πώς έτσι τα κατάφερα και χάθηκα σαν σε ξένο τόπο»Τ. ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ

    «…Χαθήκαμε γιατί απομακρυνθήκαμε απ’ τις ρίζες μας, χαθήκαμε γιατί αφήσαμε τους νέους μας αθωράκιστους και χωρίς στηρίγματα να χάσουν την κουλτούρα τους.

» Γι’ αυτό κι εμείς αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε την εθνική μας ταυτότητα και να ανανεώσουμε την πλούσια λαϊκή και πολιτιστική μας Παράδοση! Γιατί Παράδοση και Παιδεία είναι τα δύο κύρια στηρίγματα στα οποία υφάνθηκε ο αρραγής ιστός του έθνους μας. Είναι δύο δυνάμεις απόλυτα εξαρτημένες η μία από την άλλη. Η Παράδοση είναι η τροφή της Παιδείας, ενώ η Παιδεία είναι η ζωή της Παράδοσης! Χάρις στην Παράδοση και στην Παιδεία ο πολιτισμός ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά συνεχίζει να ζει στη μνήμη του έθνους και στον βίο των λαών! Η Παράδοση είναι η αρχέγονη γλώσσα του λαού μας, κάθε λαού! Είναι διαιώνιο και πολύπλοκο ρεύμα που πηγάζει απ’ το παρελθόν, διαποτίζει το παρόν και φωτίζει το μέλλον!»

Μ’ αυτά τα λόγια τα γεμάτα ελληνικό φως απ’ το παρελθόν, απ’ την ακατάλυτη ελληνική Παράδοση, άνοιξε την εμπνευσμένη ομιλία του ο Γενικός Διευθυντής της Σχολής  «ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΖΩΗ» κ. Γεώργιος Ζώης, στο Συνεδριακό Κέντρο Αργυρούπολης  « Μίκης Θεοδωράκης »  εκείνη την αξέχαστη και φωτεινή – παρά τη φυσική της σκοτεινότητα- βραδιά της 30_ης Απριλίου 2015.

Απ’ το Τμήμα Παραδοσιακών Χορών της Ηπείρου μέχρι και τον Χορευτικό Όμιλο Ενηλίκων με χορούς απ’ το Ανατολικό Αιγαίο, μικροί και μεγάλοι τραγούδησαν ( ή σιγοτραγούδησαν), χόρεψαν και έζησαν αξέχαστες στιγμές!

Γι’ αυτό αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές του εντυπωσιακού αυτού αφιερώματος στη Δημοτική μας Παράδοση, κυρίως δε στους καθηγητές – γυμναστές  Χρήστο Τσιτσιπά, Δημήτρη Μαρκαντώνη και Αναστασία Διπλάρη, οι οποίοι με το πάθος τους μεταλαμπάδευσαν στα παιδιά την αγάπη και τον σεβασμό  στην Ελληνική  Παράδοση.

Την ξεχωριστή αυτή βραδιά όλοι μας δεθήκαμε ακόμα πιο πολύ με τους ήχους και με τα χρώματα της ελληνικής γης, με τα τραγούδια, με τους χορούς και γενικά με την Ελληνική Παράδοση, μια Παράδοση που πρέπει να διαφυλάξουμε «ως κόρην οφθαλμού», όπως ανέφερε  ο ομιλητής, γιατί διαφορετικά  θα σιγήσουν οι φωνές των προγόνων μας που βοούν μέσα μας, είτε ως γλώσσα είτε ως θρησκεία είτε ως τέχνη και τεχνική είτε ως επιστήμη και φιλοσοφία είτε ως οικονομία και ζωή, και θα σταματήσει να τρέχει στις φλέβες μας το αίμα του ελληνισμού ανήσυχο, δημιουργικό και ακατάλυτο!